De wekker gaat, het is kwart voor zeven en dat terwijl de eerste kerstvakantiedag is aangebroken. Een normaal beeld van een eerste vakantiedag is: slapen tot een uur of elf, ontzettend veel eten en voor de tv hangen tot je er stijve billen van krijgt. IJBM had een veel leuker idee: om kwart voor zeven opstaan en de hele dag trainen. Mijn eerste reactie was: 'No way, daar doe ik absoluut niet aan mee'. IJBM verwachtte deze reactie en veranderde het dagje in iets leuks. Tegenover het vroege opstaan stond ook: een potje bowlen en eten bij de Mc Donalds. Ik bekeek de overeenkomsten tussen een gewone eerste kerstvakantiedag en de eerste kerstvakantiedag die IJBM had bedacht. Ik kwam tot de ontdekking dat er een groot aantal overeenkomsten waren. Slapen tot een uur of elf, werd tot een uur of tien. Er kon namelijk gewoon geslapen worden in de auto op weg naar Enschede. We zouden op de terug weg bij de Mc Donalds gaan eten. Thuis zou ik me ook helemaal vol stoppen, dus wat maakt het nou uit of ik dat thuis of in de Mc Donalds zou doen? En in bowlen ben ik ontzettend goed, daar heb ik altijd wel zin in! Dus ik stemde in met het eerste kerstvakantiedagje van de IJBM!
We verzamelden bij het meertje. Het was steenkoud en de gevoelstemperatuur van deze dag zou tussen de min tien en de min vijftien graden liggen, dus iedereen wat flink ingepakt. Er werd niet veel gepraat, er was duidelijk te merken dat iedereen nog een beetje sliep.
Om tien uur kwamen we aan, we liepen een rondje in (bij -10 graden en ouderwetse bloemen op de ramen!), we kregen gelijk naar onze hoofden geslingerd: 'jongens, ga eens van die kussens af!', 'jongens, raak de ruiten niet aan!' en onze trainers zeiden: 'jongens, loop nou is door!'. We (niet iedereen) gehoorzaamden braaf en 'bonden' gauw onze schaatsen onder om op het prachtige ijs te stappen.
In de kleedkamer zei ik tegen mijn trainster: 'ik merk nooit of mijn schaatsen geslepen zijn of niet, het maakt voor mij niet zo veel uit!' Hanneke: 'Je hebt je schaatsen nu wel even geslepen hoop ik?' Ik: 'Nee, maar dat is ook zeker niet nodig!.' En ja hoor, ik had nog geen honderd meter geschaatst, of ik lag al op mijn plaat. Het was toch wel handig geweest als ik ze even had geslepen!
We aten een broodje, dronken chocolademelk en liepen naar de bowlingbaan. We gingen van start en ik bleek toch veel minder goed te zijn dan ik dacht dat ik was. Blijkbaar was het vorige keer gewoon stomweg geluk geweest, want ik bakte er werkelijk niets van. Ondanks deze teleurstelling was het erg gezellig! Er zat ongekend veel talent bij, misschien kan de IJBM zich uitbereiden tot bowling en schaatsclub?
Terug bij de ijsbaan stond er een zware training op ons te wachten. Er werden wat foto's gemaakt en de training vloog voor bij. Voor we het wisten was het al weer half vijf. We trokken onze schaatsen uit, trainingsbroek aan en we maakten ons klaar om weg te gaan. Op naar zonnig Mc Donalds!
Iedereen had een ontzettende honger. Volgens mij zijn we langs wel vijf Mc Donaldsen gereden, voordat we eindelijk een afslag pakten. De Mc Donalds in Huis ter Heide, daar hebben we uiteindelijk gegeten! Soepel, snel en lekker. Het ging allemaal erg soepel. Ondanks dat we met zo veel waren, liep alles helemaal vlekkeloos (behalve dat de begeleiders nog niet zo op de hoogte zijn van de moderne Mac-termen). We waren dan wel met zo veel, maar het eten stond redelijk snel op tafel. En als laatste, ik ben nooit zo'n fan geweest van het fastfood Mc Donalds eten, maar als je honger hebt, is het ontzettend lekker!
Het was een ontzettend leuk dagje!
Groetjes, Maartje Pronk
Ps. Toen we de ijsbaan verlieten kwam er nog een man naar me toe, die vertelde dat ze blij waren dat we het meisje met het bruine haar, die binnenkort naar Canada vertrekt, thuis hadden gelaten. Hij dacht dat ze iets van: 'Belle' had geheten. Nu hadden ze tenminste nog hetzelfde aantal pinguïns als het aantal die ze hadden ingekocht.